Woda zubożona w deuter

Deuter jest izotopem wodoru i zawiera proton i neutron w jądrze atomowym. Ekstra neutron podwaja masę atomu wodoru.

Jest dobrze znane, że dzięki swojej masie, deuter (D) zachowuje się inaczej niż wodór w chemicznych reakcjach i nazywane jest to efektem izotopowym. Innymi słowami, deuter może w pewien sposób być uznany za niezależny element. Kiedy deuter połączy się z tlenem, uzyskana woda nazywana jest tlenkiem deuteru lub też „ciężką” wodą – D20. Pół-ciężka woda jest rezultatem połączenia się atomu wodoru i deuteru w kombinacji z tlenem (HDO). Woda zrobiona z deuteru smakuje i wygląda tak samo ale ma wiele unikalnych cech charakterystycznych. Na przykład:

Normalna woda gotuje się w 100°C, ciężka woda gotuje się w 101.4°C
Normalna woda zamarza w 0°C, ciężka woda zamarza w 3.8°C
Lód normalnie się unosi na powierzchni wody, a lód zrobiony z ciężkiej wody opada na dno.

Gilbert Lewis był pierwszą osobą, która wyprodukowała czystą próbkę ciężkiej wody w 1930 latach. Poprawnie przewidział toksyczny efekt ciężkiej wody dla żywych organizmów. Jego eksperymenty pokazały, że kiedy umieścił nasiona tytoniu w wodzie, wykiełkowały one po dwóch tygodniach, a te umieszczone w D2O nie wykiełkowały w ogóle. Nasiona w wodzie 50/50 D2O kiełkowały powoli. Kolejne eksperymenty na żywych kulturach i żywych organizmach pokazały, że zwiększanie koncentracji deuteru w wodzie w żywych organizmach może zakłócić normalną funkcję komórkową. Wyższe koncentrację są śmiertelne. Podczas gdy wszystko to jest interesujące, większość naukowców uważa deuter jako tak bardzo deficytowy, że studiowanie jego efektów biologicznych ignorowano do 1990 lat.

Czy deuter jest faktycznie deficytowy?
Pomimo że główny nurt naukowców pominął długo terminowe efekty niskich poziomów deuteru, badania wskazują, że deuter jest połączony z mutacjami DNA i następującym po tym uszkodzeniem DNA. Deuter ma wpływ na kształt molekuł, wliczając w to kształt enzymów – wiele z nich jest zaangażowanych w syntezę i naprawę DNA. Obecność deuteru w tych enzymach spowalnia replikację DNA, powoduje błędy w transkrypcji oraz utrudnia naprawę DNA.

Deuter ma również efekt na biologicznych procesach przez mechanizm wiązania wodorowego. Wiązania utworzone przez deuter są mocniejsze niż normalne wiązania wodorwe. Ciaśniejsze wiązanie deuterowe usztywnia proteiny i wymaga więcej energii to rozbicia podczas metabolicznych reakcji. Wiązania wodorwe grają rolę w strukturze DNA i są odpowiedzialne za ich śrubowaty kształt. Klasa enzymów i protein, które grają rolę w replikacji i naprawie DNA szeroko używa wiązań wodorowych – jest to kolejny powód dla których deuter ma negatywny efekt na DNA.

Deuter również zakłóca normalne ruchy protonu w każdym kanale protonowym – wliczając w to kanał produkcji (energii) ATP. Jego obecność powoduje cały mechanizm do „jąkania” się redukując wydajność. W normalnych stężeniach deuteru, „jąkanie” odbywa się raz na 15 sekund w każdym kanale protonowym. Pomnożone prze miliony kanałów protonowych w żywym organizmie, „jąkanie” wydaje się mieć monstrualne proporcje. Mając na uwadze te efekty (i inne), deuter jest obecnie uważany, że gra ważną rolę w rozwoju chorób i procesie starzenia.

Deuter i stażenie się
Najbardziej szeroko zaakceptowana teoria odnośnie procesu stażenia przypuszcza, że stażenie jest powiązane ze stopniową akumulacją błędów DNA. Nawiązując do Kirk Goodall, starszergo członka załogi technicznej NASA, liczba nieodwracalnych błędów w sekwencji DNA jest bezpośrednio wpływana przez deuter. Im mniejsze stężenie deuteru, tym mniejsza częstotliwość nieodwracalnych błędów w strukturze DNA.

Biologiczne efekty wody pozbawionej deuteru
Od kiedy woda jest głównym źródłem wodoru i od kiedy większość żywych organizmów to 50% – 75% woda, naukowcy zaczęli studiować efekty wody pozbawionej deuteru. Odkrycia ostatnich 15 lat były zdumiewające. Biologiczne efekty wody zubożonej w deuter, czasami nazywanej „lekką” wodą zostały poruszane w dziesiątkach badań z roślinami, zwierzętami i ludźmi. Eksperymenty z roślinami pokazują generalny wzrost i produktywność podniesioną do 200%. Eksperymenty z kurczakami prowadzą do 50% spadku śmiertelności i prawie podwojonej produkcji jajek. Eksperymenty z myszami odkrywają przedłużone życie i wzmożenie aktywnoci seksualnej. Przez 10 lat badań i klinicznych prób na ludziach na Węgrzech prowadzonych przez Dr. Gábor Somlyai i jego kolegów, zidentyfikowano pozytywne efekty wody pozbawionej deuteru. Jego książka „Zwalczanie raka: Biologiczne efekty zubożenia deuteru”, przedstawia pracę badań. [http://bookstore.authorhouse.com/Products/SKU-000301130/Defeating-Cancer.aspx].

Czym jest woda zubożona w deuter
Wszystkie wody naturalne zawierają deuter. Większość wody ma stężenie 150 ppm (cząstek na milion). Woda w stężeniu mniejszym niż 140 ppm jest uważana za zubożoną w deuter. Według klinicznych prac przeprowadzonych na Węgrzech, Japonii, Rosji, nawet ta wydaje się mała redukcja deuteru może mieć wpływ na zdrowie.

Naturalna redukcja deuteru
Od kiedy odparowywanie raczej lubuje się w wodorze niż deuterze, para wodna ma niską zawartość deuteru. Deuter paruje ostatni a kondensuje się pierwszy. W strefach gdzie parowanie jest większe (pustynie, równik) zawartość deuteru w wodzie na powierzchni jest duża. Z drugiej strony, tam gdzie parowanie jest małe (bieguny i góry) stężenia deuteru na powierzchni są małe. Naturalne koncentracje deuteru zależą od wielu czynników:

Temperatura/sezon – Woda w zimnym klimacie zawiera mniej deuteru niż woda w ciepłym klimacie. Zimowy opad atmosferyczny ma mniej deuteru niż letni opad.
Źródła wody (słodkie i oceaniczne) – Oceany zawierają więcej deuteru niż słodkie wody. Stężenie deuteru w Atlantyku i Pacyfiku są raczej stałe na poziomie 156 ppm. Oceany biegunowe mają znacznie mniej deuteru.
Wysokość – Woda na dużych wysokościach ma mniej deuteru. Woda z gór skalistych zachodniach Stanów Zjednoczonych mierzy 136 ppm.
Odległość od morza – Ciężka woda skrapla się w deszczu pierwsza, więc wody wzdłuż wybrzeży zawierają więcej deuteru niż wody śródlądowe.
Odległość od równika – Wody równikowe zawierają więcej deuteru niż wody biegunowe. Antarktyczna woda lodowcowa zawiera 90 ppm deuteru, a woda pod Saharą ma aż 180 ppm.

Organizmy w różnych częściach świata posiadają stężenie deuteru odpowiednie do stężenia z okolicznych wód z kótrym piją. Jednakże zarówno rośliny jak i zwierzęta utrzymują niski poziom deuteru niż powierzchniowe wody w środowisku. Wskazuje to, że organizmy mają preferencje na wody pozbawione deuteru. Faktycznie, woda produkowana w ciele (płyny metaboliczne) jest zubożona w deuter.

Badania pokazują, że konsumpcja wody ubogiej w deuter, stopniowo zmniejsza stężenie deuteru w organizmie. Przez okres tygodni i miesięcy, konsumpcja tej wody wspiera naturalne zdolności ciała do wydalania deuteru. Może to zmniejszyć niekorzystny efekt deuteru (między innymi na błędy w duplikacji i naprawie). Z innej perspektywy, również ma sens, że ta woda z obniżonym poziomem deuteru może mieć zdolność do transmitowania informacji bez przeszkód. Ekstra neutron może stworzyć „fałdy” w strukturze wody która jest zaangażowana w przetrzymywanie informacji i ich transfer.

Międzynarodowa wyszukiwarka patentów pokazuje, że woda zubożona w deuter jest używana w różnych preparatach spożywczych. Jest również używana w formowaniu produktów kosmetycznych dla skóry. Rezultat 3 studiów, gdzie uczestniczy pili 1 kubek 25 ppm wody zubożonej w deuter przez 4 miesiące, zostali przedstawieni na Międzynarodowej Konferencji Fizycznej, Chemii i Biologii Wody w Bułgarii w 2016. Oglądnij film niżej (po angielsku). Audio na początku jest kiepskiej jakości przez pierwsze 5 minut.

Artykuł przetłumaczony ze strony www.dancingwithwater.com

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *